Anorexia is een ernstige ziekte.

Een professionele therapeut die uw puber begeleidt kan u het meest optimale advies en behandelingsplan voorstellen.

Ouders van pubers met anorexia (of die herstellen van anorexia) hebben het vaak niet gemakkelijk.

De vraag die ouders steeds bezig houdt is: "Wat kan ik doen, als mijn puber haar eetprobleem ontkent?

www.mijnpuber.nl/artikel/223/Heeft_mijn_puber_een_eetstoornis_en_wat_is_dat_eigenlijk

Omgaan met een puber dat haar eigen probleem niet inziet

Als uw puber lijdt aan anorexia, dan hebt u zich ongetwijfeld afgevraagd of de puber zelf de ernst van het probleem inziet.

Het inzicht dat uw (te mager) puber zichzelf te dik vindt, heeft u zeker beangstigd. U hebt misschien net een heel overtuigingsproces achter de rug om ervoor te zorgen dat uw puber de waarheid onder ogen ziet en het genezingsproces kan beginnen.

Sommige pubers zien in dat ze problemen hebben met eten. Voor sommige pubers is de bezorgdheid van hun ouders een opluchting.

Maar helaas geldt voor veel pubers, dat de bezorgdheid van hun ouders ze juist woedend maakt of het probleem hierdoor ontkennen of minimaliseren.

U kunt niet alleen als ouders het probleem oplossen dus het is essentieel dat er een hulpverlener wordt ingeschakeld om het probleem te begeleiden.

U hebt ongetwijfeld ondervonden dat het erg moeilijk is om goed te argumenteren met een kind dat vermijdt om de waarheid over haar anorexia onder ogen te zien.

En toch kunt u helpen. Hier zijn 8 tips, die uw puber kunnen helpen zolang de puber de eetstoornis niet wil inzien.

(1)Het is geen echte "ontkenning" van het probleem door de puber, het is een "vermijdingsreactie"

Bij anorexiepatiënten die therapeutisch begeleid worden, is het bekend dat vaak uw puber naar de buitenwereld toe het probleem ontkent, ze toch diep in het eigen hart weet dat er een probleem is.

Uit onderzoek is gebleken dat volwassenen en pubers met anorexia weten dat ze te weinig wegen en medische problemen hebben.

En toch minimaliseren ze de ernst van hun problemen, omdat als ze hun anorexia opgeven het voor hen nog veel bedreigender is.

Wees dus geduldig met uw puber. Voor haar (of hem) is het een ontsnappings-tool, een manier om door het leven te gaan, een reddingsboei waar ze zeer aan gehecht zijn. Deze paradoxale situatie zorgt ervoor dat een ernstig probleem zoals een eetstoornis door uw kind ervaren wordt als een veilig terrein.

Uw puber zal dan ook alleen maar anorexia opgeven als hij of zij ervan overtuigd is dat er een betere "reddingsboei" voor handen is.

(2) Ga met uw puber naar een dokter

Uw arts kan op basis van gewichts- en groeicurves onderzoeken of er sprake is van een problematisch gewichtsverlies. De meest geschikte dokters hebben een goede kennis van eetstoornissen.

Ze hebben ook de mogelijkheid om andere oorzaken van een slecht gewicht of een plots gewichtsverlies uit te schakelen. Objectieve gegevens over abnormale veranderingen in de gezondheid van uw puber zijn daarenboven erg belangrijk.

Uw arts kan op basis van deze gegevens en zijn eigen autoriteit uw (mogelijks ongemotiveerd) puber ertoe aan te zetten behandeling te volgen.

(3) Vermijd uw puber gerust te stellen (dat ze niet te dik is).

Uw puber zal wellicht geruststelling zoeken over het feit dat ze niet dik is. Vooral als ze dit herhaaldelijk doet, wees dan op uw hoede.

Probeer niet in de val te trappen door uw puber steeds gerust te stellen dat ze "dun" is, en niet "dik". Uw puber heeft mogelijks een bijna dwangmatige behoefte voor deze geruststelling. Hoewel u uw puber tijdelijk geruststelt door deze opmerking, zal het gunstige effect slechts van tijdelijke aard zijn.

Bovendien zie je regelmatig dat vaak goedmenende familieleden en vrienden eigenlijk zo anorexia (zonder dat ze het beseffen) in een positief daglicht stellen, en de persoon in kwestie positief waarderen omwille van het "niet te dik" zijn.

Als dat gebeurt, dan zal uw puber anorexia nog moeilijker erkennen als probleem, en kan de anorexia zelfs verergeren.

(4) Gebruik ik-boodschappen

Deel duidelijk uw eigen bezorgdheden mee, en gebruik hierbij "ik-boodschappen".

Met andere woorden, bespreek uw bezorgdheid als UW probleem. Natuurlijk, het staat buiten kijf dat u hoopt dat uw bezorgdheid ook de bezorgdheid wordt van uw puber.

Verduidelijk de redenen waarom u zich bezorgd maakt.

"Ik ben bezorgd omdat je zo bleek ziet"

"Ik ben bezorgd omdat je zo vaak koud aanvoelt."

"Ik ben bezorgd omdat ik zie dat je zo vaak jouw lunch niet opeet."

Argumenteer met uw puber niet of u zich al dan niet zorgen moet maken. U hebt het recht u zorgen te maken, of u ongerust te voelen als ouder.

Argumenteer met uw puber ook niet of u haar eetgedrag mag opvolgen of beoordelen. Daar mag geen discussie over ontstaan.

(5) Beschuldig niemand

Beschuldig uw puber niet, als ze in het geheim minder is gaan eten. Veel personen met anorexia hebben een hechte band met één of beide ouder(s). Minder beginnen te eten is vaak het eerste GROOT geheim dat tussen u en uw puber ontstond.

Het kan u misschien erg kwetsen, of het kan u misschien het gevoel geven dat uw puber een eigen leven begint te leiden.

Uw puber hierom beschuldigen heeft geen zin. Uw puber beschuldigen, zal haar ertoe aanzetten nog harder te gaan vermijden, te ontkennen en te minimaliseren.

Aanvaard dat uw puber een probleem heeft dat hij of zij niet gemakkelijk kan controleren. Geheimen over minder eten ontstaan vaak uit angst. Angst dat een liefhebbende ouder of vriend zich zal bemoeien, en zal vragen om te stoppen met anorexia.

(6) Zorg voor uzelf

Zelfs als uw puber niet gemotiveerd is voor behandeling, zoekt dan toch hulp voor uzelf. Op die manier wordt het gemakkelijker om de ernst van het probleem te dragen. Zoek ook informatie over anorexia.

U kunt bij voorbeeld relevante websites consulteren http://www.sabn.nl/ of www.opvoedadvies.nl of literatuur doornemen over eetstoornissen.

Probeer steun te vinden als ouder. Er zijn meerdere verenigingen die u kunnen helpen.

(7) Luister en wees ter beschikking om te praten

Luister aandachtig als uw puber iets vertelt. Zet ze niet onder druk, ondervraag ze niet. Toon begrip en steun uw puber. Een manier om vermijding te stoppen is begrip te tonen voor datgene wat zij voelt in verband met vrienden, ouders, leeftijdsgenoten, school, seksuele ontwikkeling en gezondheid.

Houd in gedachten dat de (te) grote aandacht voor voedsel, gewicht, en lichaamsbeeld er voor zorgen dat uw puber geen echt contact maakt met de eigen gevoelens en gedachten.

Als uw puber geleidelijk meer en meer contact krijgt met de eigen gevoelens, zullen de psychologische krachten die anorexia in stand houden, geleidelijk verminderen.

(8) Zie het probleem (zelf-)zeker onder ogen

Anorexia is vaak een moeilijk te herkennen probleem, vooral in een vroeg stadium.

Als u weet dat uw puber anorexia heeft, is het belangrijk hierover voldoende (zelf-)zeker te zijn. Als u zelf twijfelt, of het probleem minimaliseert dan zal uw puber dit direct aanvoelen.

Samenvatting

De belangrijkste manier om uw puber te helpen anorexia te (h)erkennen is het hoofd koel te houden, wat uiteraard in uw situatie niet gemakkelijk is.

Zoek steun bij ouders die in eenzelfde situatie zaten.

Praat met een gespecialiseerd hulpverlener. Ze kunnen u helpen om te begrijpen in welke fase uw kind zich bevindt in het herstelproces.

Gebaseerd op hun ervaring met anorexia, kunnen ze ook helpen om de "inwendige pijn" van uw puber te begrijpen. Ze zullen er voor zorgen dat u uw geduld niet te snel verliest als uw puber het probleem vermijdt, minimaliseert of verdraait.