Het gesprek komt op het succesvolle programma “Zo vader zo puberzoon”, waarvan ze de laatste opnames heeft afgerond.

Paul de Leeuw heeft het initiatief genomen voor het programma “Zo vader Zo puberzoon”.

Hoe zijn jullie op dit idee gekomen?

Ik maak iedere dag wel wat mee met mijn eigen pubers en tijdens vergaderingen vertelde ik ook over het “wel en wee” van mijn pubers. Iedereen moest vaak zo ontzettend lachen om alles wat ik mee maak, dat het idee ontstond om dit programma te maken.
 

Er is toen een pilot opgenomen en dat bleek een succes te zijn (het was een feest voor mij om te doen). Tijdens deze pilot kwam duidelijk naar voren dat pubers inderdaad onberekenbaar en origineel kunnen zijn en op sommige momenten totaal anders kunnen reageren, dan we zelf verwachten.
 

Er zijn nu 8 afleveringen opgenomen en de kans dat dit programma wordt voortgezet is vrij groot want er keken per aflevering 1.300.000 mensen!

En waar ben je nu nog verder mee bezig?

Ik ga weer o.a. beginnen met “Familieberichten” de verhalen achter de advertenties en familieberichten, dit wordt weer een mooi programma en in ieder geval weer “Een tegen honderd”.

Een programma als DNA onbekend was een mooi programma om te doen, het werd zeer zorgvuldig opgesteld en we werden goed begeleidt door professionals op dit gebied.

Je maakt nu ook andere programma’s dan vroeger, hoe komt dat?

Er is een ontwikkeling in het soort programma’s wat ik maak en dat komt niet alleen door de levenservaring, maar ook dat ik al 20 jaar in het vak zit en werk en kinderen al die jaren combineer.

Ik ben een moeder van twee kinderen en heb daardoor genoeg in mijn rugzak om meer inhoudelijke programma’s te doen. Mensen accepteren van je wanneer je dieper op de dingen ingaat, ik was er aan toe en ik ben blij met het succes.

Hoe ben jij zelf als puber geweest?

Ik weet dat over het algemeen vrij relaxed was, ik was degene die op school van alles regelde en thuis weet ik dat mijn moeder zei dat ik “door haar heen keek”, ik bedoel daarmee dat mijn moeder het idee had dat ik haar niet altijd helemaal serieus nam en ook over een aantal zaken een eigen mening en idee had.

Maar ik weet wel dat ik voor rede vatbaar was en ik kreeg heel veel vrijheid. Wanneer ik “uit ging”, kreeg ik nooit een tijd mee maar als dan eens een keer echt veel te laat thuis kwam, dan zeiden mijn ouders wel: “Het is wel jammer dat de vrijheid niet aankunt”, dat was vaak voor mij het signaal dat ik te ver was gegaan en je zorgde er dan wel voor dat je de volgende keer op tijd was.

Je was voor rede vatbaar en je zette dus niet af tegen je ouders?

Nee, dat deed ik eigenlijk niet omdat ik echt het gevoel had dat ik mijn eigen verantwoordelijkheid kon en mocht nemen en ik kon goed omgaan met de vrijheid die ik van ze kreeg.

Hoe moeilijk vind je het om met de puberteit van je kinderen om te gaan?

Ik heb twee totaal verschillende kinderen, mijn dochter heeft een periode gehad dat ze wat onzeker was en daardoor kon het wel eens mislopen met de communicatie tussen ons. Wat ik leuk vond toen ze op een gegeven ogenblik 13 jaar werd, ik merkte dat ze zekerder van zichzelf werd en zich anders ging kleden dan de meeste vriendinnen.

Als ze naar een feest ging, zag ze er totaal anders uit, ze wilde op een leuke manier opvallen en dat deed ze met veel humor. En ja ze wilde ook natuurlijk als puber een aantal dingen uitproberen, maar het bleef binnen de perken. Ze is ook wel eens behoorlijk aangeschoten geweest maar de volgende dag voelde ze zich zo beroerd dat ze dit ook niet meer probeerde. Ze wilde wel zelf van alles uitproberen en ik kon dan wel me veel zorgen maken. Het is goed wanneer ze dingen uitproberen als het maar bespreekbaar blijft.

Ik ben me er bewust van dat ik mijn pubers moet loslaten dat hebben mijn ouders ook bij mij gedaan. Daarnaast was mijn dochter 10 jaar toen ik ging scheiden en dat heeft op mijn kinderen ook een behoorlijke impact gehad.

Bij mijn zoon ligt het iets anders, daar ligt het wat ingewikkelder. Hij is een echte jongen van 16 jaar en als er een “opstootje” is dan wil hij zijn vrienden beschermen en voor ze opkomen. Ik ben soms wel eens bang dat hij op een gegeven ogenblik ook “klappen” krijgt.

Het is moeilijk grenzen te stellen want je wilt ze ook graag vrijheid geven, waar leg jij je grenzen?

Ik bekijk het per situatie, ik weet dat ik consequent moet zijn maar dat is wel eens moeilijk om dat ook vol te houden. Pubers hebben tegenwoordig van alles, mogen van alles en vinden dat ook normaal.

Maar ik wil graag dat ze ook baantjes hebben om te leren dat het niet allemaal vanzelf gaat. Ik vind het niet altijd gemakkelijk om grenzen te stellen want “je moet de wedstrijd ook niet moet dood fluiten” zeker bij een puber, die van alles wil uitproberen. Je kunt daardoor in een negatieve spiraal komen en dat wil ik vermijden. Het laveren tussen verschillende situaties vind ik wel moeilijk maar ik probeer het toch per situatie te bekijken. Op momenten dat het minder goed op school gaat, dan probeer ik te onderzoeken wat de oorzaak is en probeer hen te stimuleren weer hun best te doen.

Voor mijn zoon is het ook niet altijd even gemakkelijk omdat hij ADD heeft en dat betekent dat het hem heel veel moeite kost om zich te concentreren, je merkt ook wanneer er wel iets goed is gegaan dat hij heel blij is met het resultaat. www.mijnpuber.nl/artikel/298/Pubers_en_ADD

Helaas is het niet bekend wat de oorzaak van ADD is net zoals ADHD, ze zijn ontzettend druk en hebben moeite met de concentratie. We hebben van alles geprobeerd, voeding aanpassen, testen, onderzoeken, maar je hebt het gewoon en het is het beste als ze medicijnen hiervoor slikken.

Voor deze pubers met ADD is het zitten in een klas met 26 kinderen een drama. Er zijn te veel prikkels en chaos en ze kunnen zich helemaal niet meer concentreren.

Je merkt ook dat het voor veel pubers sowieso moeilijk is om op 12 jarige leeftijd een middelbare school te kiezen, het systeem ligt vast, maar hoe heftig is het voor zowel jongens als meisjes om puber te zijn op die leeftijd.

Er gebeurt zoveel met ze, ze gaan van de veilige wereld van de basisschool in een keer naar de middelbare school waar soms wel 3000 leerlingen opzitten. Dan moet je als puber wel stevig in je schoenen staan, omdat ze worden geconfronteerd met roken, blowen en drinken en op veel scholen agressie www.mijnpuber.nl/agressie_bij_pubers naar elkaar.

Het is belangrijk dat een school rekening houdt met pubers die ADD hebben en de mogelijkheid krijgen om apart een proefwerk te maken. Als pubers deze mogelijkheid krijgen dan zie je dat het vaak stukken beter gaat, omdat ze niet afgeleid worden en zich daardoor beter kunnen concentreren.

Het stellen van regels en het houden aan de regels en het geven van structuur is niet alleen voor hem maar eigenlijk voor iedere puber essentieel. Hij doet op dit eindexamen en dat kost hem veel moeite en inspanning. We stellen daarom, dat heb ik toen mijn dochter nog thuis woonde ook gedaan, wel grenzen in het uitgaan.

Op dit moment is het belangrijk dat er grenzen worden gesteld ook om zichzelf te beschermen, want hij moet zich dit jaar voorbereiden op het examen. Gelukkig kan ik in mijn vak mijn tijd normaal gesproken indelen dus ik kan er op belangrijke momenten ook voor hem zijn.

Wat vind jij nu op dit moment het moeilijke om pubers op te voeden?

Ik vind het aller-moeilijkste de agressiviteit op straat, ik vind het onprettig worden, zelfs in dit dorp waar ik woon. Een vriend van mijn dochter is hier in het plaatselijke café volledig in elkaar geslagen, de oorzaak is onbekend en het ging allemaal heel snel en dit was zelfs voor de tweede keer. Dat vind ik een angstige ontwikkeling en ik weet niet waar het stopt.

Het lijkt wel of het in de grote steden op dit moment veiliger is dan in dorpen. Ook heb ik zo nu en dan moeite met hun stemmingswisselingen en onverwachte reacties www.mijnpuber/Problemen_in_de_puberteit.

Mijn zoon is nu 16 en je merkt dat er zo nu en dan situaties zijn, waarin hij evenwichtiger gaat reageren. Vanaf zo ongeveer 16 jaar merk ik bij beide pubers dat ze wat “normaler” gaan denken en dat er meerdere zaken bespreekbaar worden. Ze worden socialer, gaan van alles regelen en langzamerhand kunnen er “linken“ worden gelegd. We zijn er nog niet maar het begin is er!

Ik merk het ook bij vriendinnen van me, dat er zijn momenten zijn, dat je het heel gezellig met je puber kunt hebben maar er zijn ook momenten dat je weer helemaal terug bij “af” bent. Je probeert aan de wisselvalligheid van een puber te wennen en dat lukt het ene moment beter dan het andere.

Hoe stel jij je grenzen en structuur naar je pubers?

Door de week zorg ik dat er huiswerk wordt gemaakt, op tijd naar bed wordt gegaan en dat er gezond wordt gegeten. Dan mag er in het weekend lekker gerommeld worden met vrienden en eten. Ik maak ook afspraken met mijn pubers en ik vind het prettig als ze zich eraan houden.

Wat wil jij als moeder je pubers meegeven in het leven?

Dat je zelf verantwoordelijk bent voor wat je wilt bereiken. Als je iets wil bereiken in het leven dan moet je ook leren naar jezelf te kijken, er is altijd wel misschien een docent op school die niet leuk is maar daar moet jezelf mee leren “dealen” die docent zit daar niet mee. Ik hoop dat ze ook hard gaan werken en dat ze iets gaan doen wat ze ook echt leuk vinden en waar ze hun talenten en passie in kwijt kunnen, want anders houd je het niet lang vol.

Het is belangrijk dat ze op een gegeven ogenblik met een plan komen en dat ze zelf aangeven wat ze willen, dat heb ik zelf ook geleerd en dat geeft helderheid naar elkaar. Voor mij is het belangrijk dat ze later in staat zijn hun eigen verantwoordelijkheid te nemen.