Onder het genot van een prachtig uitzicht over de weilanden en 3 schatten van honden aan mijn voeten, praat ik met Patty over haar visie over het opvoeden van pubers en haar eigen puberzonen.

Je kind is je leraar

Ik ben als coach getraind om op een andere manier naar de wereld te kijken.
 

Als iemand dicht bij je staat, waarmee je problemen hebt, dan wil ik kijken wat het voordeel ervan is, maar helaas kijken we altijd tegen het nadeel aan van een bepaalde situatie.
 

In mijn boek “Ken je eigen Hoofdmenu”geef ik voorbeelden van mensen die 10 of 20 kilo te zwaar zijn. Je doet dat niet zomaar, je hebt er last van, alles is erop gericht om op een negatieve manier hiermee om te gaan, maar het is veel interessanter om te kijken, hoe kan ik dit nu veranderen.
 

Stel dat dit nu een leraar voor mij is, wat is dan het voordeel dat je deze leraar in je leven krijgt. Zo werkt het ook als je kinderen in de puberteit zitten, we vechten niet zozeer met onze kinderen maar we vechten met ons zelf.
Omdat we zien dat onze kinderen dingen doen die we zelf niet willen maar overigens zelf wel allemaal hebben gedaan.
 

Dat is nou het voordeel i.p.v. het nadeel, dat je zegt tegen jezelf: Welke leraar zit er in mijn kind.

Jung

Wat laat je kind je zien. Uit de psychologie weten we dat met name Jung daar veel over geschreven en onderzoek naar heeft gedaan.

Jung benoemt 7 archetypes en in de eerste 10 jaar van ons leven, leven we het verhaal van onze ouders en we ontwikkelen in deze eerste periode onze fysieke intelligentie, we leren lopen en eten. We leren onze grenzen aangeven en als we “mazzel” hebben dan groeien we op in een veilige omgeving, waarin we in het huis van onze ouders kunnen wonen om onze fysieke intelligentie te ontwikkelen.
 

Maar wanneer je niet het geluk hebt gehad om op te groeien in zo’n warme omgeving, omdat je dominante ouders had of dat er veel ruzie was, dan is er geen stevig fundament en dan blijf je een hiaat houden in je psychologische ontwikkeling. 
 

Als je kind zo ongeveer de 10 jaar gepasseerd is, dan komt het kind uit het verhaal van zijn ouders en gaat zijn eigen verhaal schrijven, dus in die periode ontwikkelen we onze tweede intelligentie(we onderscheiden zeven intelligenties), de creatieve intelligentie.
 

Je gaat je eigen verhaal schrijven en wordt nu het archetype “Rebel”, want een rebel wil veranderen, omdat een rebel niet in het verhaal van z’n ouders wil blijven.

Ouders begrijpen niet altijd dat een puber niet geïnteresseerd is in de visie van z’n ouders hoe het moet, maar juist geïnteresseerd is om z’n eigen verhaal te schrijven en z’n eigen weg te gaan en te ontdekken.
 

Want dat is precies waar deze periode voor bedoeld is en als je dat niet begrijpt als ouders dan probeer je je eigen verhaal op te dringen aan je puber. Er komt dan een clash en je ontneemt daarmee het kind een groot stuk van z’n ontwikkeling, wat later merkbaar is in de derde intelligentie gaat (je mentale intelligentie, je identiteit en je ego).

Als jong volwassene weet je dan niet wie je bent want je woont nog steeds in het verhaal van je ouders en je hebt niet kunnen “puberen”.

Laat je puber z’n eigen verhaal schrijven

Dit zie ik heel vaak in mijn praktijk terug, mensen gaan het verhaal van een ander lenen, omdat ze hun eigen verhaal niet hebben kunnen schrijven.


Als je dat niet hebt kunnen doen dan kom je in het verschijnsel van ego realisatie en dat wil zeggen dat je tijd hebt geleend van de buitenwereld. Je wordt je auto, je huis, je baan. Je wordt je partner, en dat is dus een groot probleem en als coach zie ik de hele dag mensen, die in de puberteit hun verhaal niet hebben kunnen schrijven.


En ik laat ze dus opnieuw “puberen”. Dat is dus het voordeel van een puber hebben en als je die puber begrijpt en je geeft hem de ruimte om dat verhaal zelf te laten schrijven dan ga je als ouder ineens in de spiegel van je eigen leven te kijken. Met de vraag wie ben ik? En wie is mijn kind?

Hebben jouw kinderen “gepuberd”?

Mijn jongste heeft enorm gepuberd, hij woonde op een gegeven ogenblik op de zolder omdat ik helemaal “gek” werd van zijn muziek, de enorme rotzooi op z’n kamer, pizzadozen op de grond, schoolboeken en vieze kleren. Ik was in enorme strijd met hem verwikkeld over het opruimen van zijn kamer, want het is ongezond, zo leer je geen structuur, je moet naar school.

Het beste advies wat ik ooit van een van mijn vriendinnen heb gekregen is, dat zij mij duidelijk maakte dat hij op een negatieve manier mijn aandacht vroeg. Ik heb toen met mezelf afgesproken dat ik nu niet meer wilde letten op wat hij niet deed, maar ga vooral letten, wat hij wel doet.


Als je ziet dat hij een kopje naar de keuken brengt of z’n huiswerk maakt, geef hem dan complimenten, dus zorg dat het aandacht vragen in de negatieve zin veranderd in een positieve sfeer. Geef hem complimenten en wees blij wat hij wel doet.

Ik heb toen, tot grote verbazing van mijn omgeving, gezegd:”Ik bemoei me niet meer met school, ik zit niet meer achter “je broek aan”, ik zal niet meer over het huiswerk praten, hoe laat je naar bed gaat en of je op tijd op school komt, ik doe het echt niet meer. “

We spreken wel af dat als het niet goed gaat, dat je een probleem met mij hebt. En als je hulp nodig hebt dan ben ik er voor je.

Magisch

En toen gebeurde er iets magisch, deze jongen die niet naar school was te branden, veranderde binnen een aantal weken naar een jongen die, opeens ging hij voldoendes halen ging halen, zijn huiswerk ging maken en thuis kwam met een rapport met goede cijfers.
 

Hij was de eerste week wat stil, hij probeerde van alles uit, om me uit te dagen maar ik reageerde echt niet en natuurlijk kostte mij dat enorm veel inspanning om niet te reageren.
 

De leraren hadden meerdere malen tegen mij gezegd dat ze zich afvroegen of hij z’n diploma ooit zou halen. Maar hij haalde binnen no time wel z’n vwo diploma. En vervolgens ging hij studeren en heeft nu een eigen zangcarrière en regelt alles zelf.

Hij heeft alle ruimte gekregen om zijn eigen verhaal te schrijven. Mijn zoon is een leraar voor mij geweest.

En er was nog iets wat mij ook opviel. Ik geef meditatieles en meditatie is de herhaling van een eentonig beweging om je hoofd en je gedachten tot rust te laten komen. Mijn zoon lag urenlang op de bank, niets te doen en alleen te “zappen”, alsof hij er volstrekt niet was.

Mediteren van pubers

Ik keek naar hem en realiseerde me dat dit een vorm van mediteren voor pubers is. Toen viel bij mij het muntje want iedereen mediteert op zijn eigen manier. Een kunstenaar heeft bijvoorbeeld ook deze periodes nodig, die gaat met de benen omhoog en zet zijn hoofd uit en laat z’n hart spreken.

En dan kom ik terug op het tweede archetype de creatieve intelligentie, de rebel. Dit is dus zijn manier om op deze wijze deze fase door te maken, toen voelde het in één keer anders.

Ik vroeg hem: waar denk je aan als je ligt te zappen en toen antwoordde hij: “aan niets”. Ik realiseerde me dat dit klopt en ik vroeg hem ook: wat voel je dan?

Hij vertelde mij dat hij droomde en dat was voor het eerst dat ik weer eens een mooi gesprek met hem had en hij vertelde over zijn droom. Hij is nu een zanger en treedt overal op. Alles wat hij in zijn puberteit had gezien en geweten, is nu gebeurd.

En dat maakt de cirkel weer rond. Ik denk dat de strijd tussen ouder en kind heel vaak ontstaat uit gebrek aan vertrouwen in je kind. Je moet je kind vertrouwen en je moet ook je kind dat vertrouwen schenken en weten dat je als ouder ervan overtuigd bent dat je een goed fundament aan je kinderen hebt meegegeven en dan loopt het zo’n vaart niet.

Je merkt dat het voor ouders heel moeilijk is om hulp in te roepen als ze merken dat het niet goed gaat met hun puber. Hoe zou dat komen dat ouders soms (veel) te lang wachten hiermee?

Ik denk dat er schaamte is bij ouders om hulp te vragen, een van de meest essentiële dingen die een mens kan doen is een kind opvoeden en het feit dat je geen hulp vraagt, kan impliceren dat je denkt dat je geen goede ouder bent.

En daar zit een bepaald taboe op terwijl het is juist andersom. Je bent juist een goede ouder wanneer je erkent dat het niet lekker loopt en dat je in een bepaalde periode hulp nodig hebt. Ik weet het even niet meer dus ik heb behoefte aan hulp.

Wat ook heel boeiend is, is de strijd tussen ouder en puber. Vrouwen communiceren abstract en mannen communiceren meer concreet. Een vader en een zoon kunnen ruzie hebben, maar die drinken daarna wat of gaan samen even voetballen en het probleem is opgelost. Maar bij moeders en hun zonen zit er vaak een communicatie stoornis, omdat de jongen niet begrijpt wat een moeder zegt.
 

“Het voelt niet goed” zegt een moeder, een zoon denkt dan: Wat voelt niet goed wat bedoel je? Het is dus belangrijk om moeders te leren om concreet te communiceren met hun zoon. En daarom hoor ik vaak in mijn praktijk van vaders waarvan de dochter zegt: " jij begrijpt me niet", maar wat zijn dochter eigenlijk tegen je wilt zeggen, is: "je voelt niet wat ik bedoel.”

Workshops, geef jij alleen de workshops of doen meerdere mensen dat?

Vaak is het zo dat men graag bij wil zijn, omdat ze ook mijn boek hebben gelezen. Wij hebben een groep van trainers die allemaal hun eigen specialisatie hebben en daar ook hun eigen boeken over hebben geschreven.

Is het voor ouders van pubers zinvol om een cursus of workshop te volgen?

Allereerst wil ik een boek aanraden dat ik heb geschreven en binnenkort in de winkel ligt. Het is het boek “Begin” en het gaat over de 7 manieren van leven. Ik schrijf niet alleen spirituele boeken om spiritualiteit toegankelijker te maken, maar daarnaast schrijf ik ook boeken als coach om je te leren je leven weer op de rit te zetten.

“Begin” is een toegankelijk boek, dat gaat over de vraag, wat ga je doen met de rest van je leven.

Hoe heb jij je grenzen aangeven naar je kinderen

Op dit moment mogen kinderen heel veel. Waar het om gaat, is dat een kind jouw grenzen kent, waar het misgaat, is als bij je kinderen vanuit dominantie hun grenzen overschrijdt, dus je moet het beste voorbeeld zijn naar je kinderen om elkaars grenzen te respecteren. En kinderen zijn tegenwoordig niet alleen veel intelligenter, maar ze zijn ook veel meer en beter emotioneel ontwikkeld dan hun ouders. Als je als ouder aangeeft dat iets niet goed voelt dan moet je daarin je eigen grens aangeven.

Hoe was jezelf als puber?

Ik was de rebel, met mijn moeder kon ik echt overhoop liggen. Mijn moeder was een bijzondere vrouw, helemaal self made en zij wilde ons besparen wat ze zelf had meegemaakt dus we werden heel beschermd opgevoed en ze had er veel moeite mee dat ik ging stappen, en bier dronk. Zij vertelde later dat ze het wel moeilijk heeft gevonden en ze begreep toen niet dat ik mijn eigen verhaal wilde schrijven, maar ze heeft ons wel altijd de veiligheid gegeven, dat het oké was. Ik heb van huis uit een stevig fundament meegekregen, en ik merk dat me dat heel sterk in het leven heeft gemaakt.

Het leven is niet een Hollywood show waar het leven altijd even mooi en leuk is, maar het leven is juist gemaakt om te leren wie ben ik in het leven. En wat kan ik ervan leren. En dus zie ik vaak dat moeders de schuld ingaan en omdat ze denken dat ze iets niet goed hebben gedaan.

Scheiden met pubers

Scheiding komt heel veel voor en het geeft een enorme breuk in de relatie, maar sommige mensen zijn wel en sommige zijn niet gemaakt voor een huwelijk en op het moment dat je denkt, dit is het niet meer, laat elkaar dan in liefde, ook zoals je getrouwd bent, los.

Ga in dezelfde liefde met elkaar scheiden. Maar dat is voor de meeste ouders onmogelijk en in vele gevallen is het oorlog met als inzet de kinderen. En dat komt omdat ouders denken uit het perspectief, het is mijn kind maar het kind is een zelfstandig wezen wat jou als ouder heeft en jij krijgt het grote cadeau om het te mogen opvoeden.

Dus het is niet van mij of van jou. En als je die overtuiging doorknipt dan zouden ouders ook heel anders naar hun kind kijken.

Als je kijkt vanuit verdriet, zie je verdriet. Dan ben je tegen of voor en je ziet een vijand. Maar wanneer je kijkt vanuit een diepe verbinding dan is er geen voor-of tegenstander. Dan is er alleen een leraar en je kind is jouw leraar.

Wat heb jij je kinderen in het leven willen meegeven?

Ik heb mijn kinderen geleerd dat het ergste wat je als mens kunt verliezen, is je eigen droom. En de rest kom je wel overheen. En ik leer ze ook dat het leven niet altijd gelukkig hoeft te zijn en als het niet gelukkig is dan kun je twee dingen doen, je kunt in de hel gaan zitten of in de hemel en als je in de hemel gaat zitten dan stel je jezelf de vraag, waarom overkomt mij dit en wat leer ik hiervan. Wat ook getracht heb om ze te leren om compassie te hebben naar anderen.

Ik ben trots op mijn “mannen” en ik vind het een “eer” dat ik hun moeder heb mogen zijn.

Voor meer informatie over de boeken of workshops van Patty Harpenau ga naar

http://www.harpenau.com/