De oudste is een meisje en ze is al behoorlijk in de puberteit

Sinds een paar weken toont ze een gedrag wat ze eigenlijk sinds mijn scheiding niet meer heeft gehad, ben nu 5 jaar gescheiden.

Elke dag is een strijd, ze zegt haar vader te missen en dat ze nu ze 12 jaar is, mag kiezen en dat ze eigenlijk liever bij haar vader wil wonen.

Ze drijft de gemoederen zo ver door dat de sfeer in huis niet meer te harden is. Mijn jongste, zoon, ergert zich ook aan haar gedrag.

Maar het gekke is, dat als ze bij haar vader is, ze het hele weekend weg is naar vriendinnen en naar het voetbal en komt pas aan het eind van de dag weer terug.

Ik weet niet meer hoe ik het moet aanpakken, merk aan mezelf dat ik erg snel boos op haar word als ze weer begint over haar vader.

HELP me ik weet het echt niet meer en telkens beloofd ze dat ze er mee op houdt maar het lijkt wel alsof ze er alles aan doet om ons boos te maken.

Ik begrijp uit je oproep dat jouw dochter van 12 liever bij haar vader woont, dat de communicatie tussen jullie beiden en je 9 jarige zoon een probleem oplevert en dat jij je hierdoor machteloos maar vooral boos voelt.

Ik ga je een aantal tips geven hoe jullie hier gezamenlijk een oplossing voor kunnen vinden

Een gezin raakt helaas ontwricht bij een scheiding ook al ik dit nu 5 jaar geleden.

In het geval van jouw puber denk ik dat zij voornamelijk de mannelijke rol mist binnenshuis.

Een gevoel van veiligheid, de wetenschap dat haar vader haar altijd zal beschermen, iemand anders om op terug te vallen. Van beide ouders onvoorwaardelijke liefde voelen.

Dat zij zodra ze bij haar vader is overdag gewoon haar gang gaat, lijkt mij een gezonde situatie.

Dit zou zij namelijk ook gedaan hebben in een normale gezinssituatie, toch?

Ik zou haar dit dan ook niet kwalijk nemen.

Deze nieuwe situatie vergt van jullie allen enige flexibiliteit en aanpassing in denk en levenswijze.

Uiteraard speelt ook de puberteit mee

Deze fase zorgt er al voor dat je puber in een emotionele achtbaan terecht is gekomen en voor de nodige onzekere gevoelens zorgt op ALLE  gebieden.

Het gaat hier niet alleen om het feit dat ze liever bij haar vader is maar dat haar innerlijke onrust  ( angstgevoelens ) weg worden genomen.

Ik denk dat juist in deze periode de vader en de moeder ( wel of niet gescheiden ) BEIDEN de verantwoordelijkheid moeten nemen om de tafel te gaan zitten om tot een (eventuele tijdelijke ) oplossing te komen.

Met het “gezin “ bij elkaar komen, naar elkaar leren luisteren ( elkaar uit laten praten! ), de gevoelens van elkaar respecteren zonder deze te veroordelen.

Ga meer stilstaan bij de gevoelens van elkaar i.p.v. elkaars gedrag te veroordelen. Het verdriet bij de kinderen mag er best zijn ook al is de scheiding al jaren een feit.

Onmacht

Ik begrijp je onmacht maar ik zou je willen adviseren voorzichtig te zijn met het uiten van je boosheid naar zowel je zoon als je dochter.

Boosheid roept namelijk verwijdering op en dat is net datgene wat niet mag gebeuren.

Ga desnoods een stuk wandelen/ rennen of reageer je op een kussen af.

Probeer bij jezelf te achterhalen op wie je nu echt boos bent.

Kinderen in de puberteit willen aandacht!

Ik weet niet hoe de verstandhouding is met je ex man maar hoop dat hij er voor open staat in harmonie dit met elkaar op te lossen. Ik geloof namelijk dat er altijd een middenweg is maar die weg moet je zelf ook willen nemen en onderzoeken met elkaar.

Meer persoonlijke aandacht van beide ouders doet vaak wonderen!!!!

Het is aan jullie om dit in te gaan vullen. Heb vertrouwen en geduld omdat dit een kwestie van tijd is.

Indien jullie er met elkaar niet uitkomen dan wil ik jullie adviseren hier een mediator bij te betrekken.

Ik wens jullie veel geluk en blijf vertrouwen hebben dat dit goed gaat komen.

Met liefde bereik je wonderen.

Christine Oudt

www.inside-oudt.nl