Mijn zoon valt haar af in het bijzijn van anderen. Wij vinden dit onacceptabel gedrag, waar wij verdrietig en boos van worden.

Gevolg:  continu stress in huis. Geen idee hoe we dit oplossen.

Ik ben ervan uitgegaan dat de pubers een tweeling zijn en niet stiefbroer en stief zus. In het geval van de tweeling, zal het feit dat ieder een eigen identiteit moet gaan vormen zeker meespelen in hun communicatie. Voor een groot deel spelen de hormonen hier de hoofdrol in.

Pubers proberen grenzen uit

Het lijkt erop dat je puber alle grenzen uitprobeert die hij maar kan verzinnen. Je dochter lijkt moeite te hebben om haar eigen grenzen in de gaten te houden.

Een tweesporenbeleid is op zijn plek aangezien het manipuleren van hem wordt gevoed door haar. Hij moet leren rekening te houden met de gevoelens van anderen en zij moet haar eigen grenzen ontdekken: wat accepteer ik wel en niet, als iemand mij niet helpt dan zal ik de volgende keer twee keer na moeten denken voor ik iets voor die ander doe, ik laat me niet alles zeggen en kom voor mijn eigen mening op als dat nodig is.

Gevolg hiervan kan zijn dat er nog meer discussie komt en daar zit je niet op te wachten. Het feit is echter wel dat de puberteit zich wel degelijk heeft aangekondigd en dat dit dé manier is voor beiden om hun eigen IK te gaan vormen en te zien waar zij voor staan en wie zij willen zijn.

Ga met z’n allen praten

Praat er met beiden over, het liefst ook met vader erbij als dat mogelijk is, op een rustig moment en niet in het heetst van de strijd.

Stel duidelijke huisregels op van wat er wel en niet gezegd mag worden, welk gedrag geaccepteerd wordt en welk gedrag niet, welke consequentie erop volgt als die niet wordt nageleefd. Ondersteun beiden in deze moeilijke tijd, het gedrag van je zoon is lastig maar het duidt er wel op dat hij emotioneel verder is dan zijn zus aangezien hij de strijd durft aan te gaan.

Pubers kunnen de consequenties van hun gedrag niet overzien

De puberteit is bij uitstek de tijd om te zien hoe ver je kunt gaan ongeacht wat de consequentie is. Over gevolgen denken ze niet na, zover zijn ze vaak nog niet. Vandaar ook het vaak onbesuisde gedrag van pubers! Ze lijken wel te denken dat ze 9 levens hebben, hoorde ik eens een docent op een middelbare school zeggen.
 

Daar hoort ook het uitdagende gedrag bij, kijken hoever je moet gaan voordat iemand tegengas gaat geven. Ook hier moet je dochter worden ondersteund, zij moet leren zich te weren tegen haar broer en hem niet over zich heen te laten lopen.

Stel duidelijke grenzen

Aan jullie als ouders de taak om je grenzen zo duidelijk mogelijk neer te zetten. Dat is de veilige ruimte die zij krijgen om in te experimenteren. Doe je dat niet dan zullen ze hier erg onzeker van worden en niet weten wat er van hen verwacht wordt.

Houdt in de communicatie naar de kinderen wel rekening met het volgende

Gebruik altijd de IK-boodschap, ‘ik merk dat ik er veel last van heb als jullie zo vaak ruzie hebben. Ik word er onrustig van en vind het erg vervelend om te horen. Het lijkt me erg fijn om nu rustig met elkaar te gaan eten. In plaats van: Kap nou eens met ruzie maken !!!

Bij de IK-boodschap geef je aan waar JIJ last van hebt, je houdt het dus bij jezelf en je geeft aan wat je vervelend vindt aan het GEDRAG van de ander en wat je graag zou willen. De ander kan dan bedenken of hij daaraan wil voldoen of niet.

Soms kunnen dingen niet anders en zal er ook gewoon geluisterd moeten worden. Dan nog kun je de ik-boodschap gebruiken, je start dan met een rustige zin met als doel je kalmte te bewaren. Ook als er daarna niet wordt geluisterd, blijft het zaak om rustig te blijven en de ander te wijzen op de consequentie die gaat volgen als er niet wordt geluisterd.

Word niet boos, ga niet de strijd aan en blijf zo dicht mogelijk bij jezelf. Verlies jezelf niet in schreeuwen, schelden of slaan. Als je het gevoel hebt je geduld te verliezen, probeer dan het af te wisselen met je man (als dit mogelijk is). Die kan dan met nieuwe kracht de grenzen rustig bewaken.

Mochten de problemen aanhouden en gaat je dochter er meer onder lijden dan zou ik eens met een professional gaan praten. Deze kan met beide pubers in gesprek gaan en zien waar de knelpunten zitten. Ook kan deze jullie wat meer gerichte adviezen geven om hen hier zo soepel als mogelijk doorheen te loodsen.

De pubertijd, de weg naar het VOLWASSEN worden, is een heftige tijd. Hun lijf verandert, sommige vrienden veranderen met ze mee, anderen weer helemaal niet en ouders blijven hetzelfde! ze voelen je onzeker en onrustig... en dan is er eigenlijk nog NIETS aan de hand.

Bij PINCK kun je door middel van één-op-één gesprekken werken aan de dingen waar jullie mee worstelen.

www.pinck-development.nl

Alexandra van Hal