’s Avonds kondigt hij het al aan: “Ik voel me helemaal niet lekker. “
 

Om zijn woorden kracht bij te zetten laat hij toch zeker één hap boerenkool en een halve centimeter rookworst op zijn bord liggen.

Met een gekwelde uitdrukking op zijn gezicht brengt hij zijn hand naar zijn voorhoofd. Ten overvloede kucht hij nog eens nadrukkelijk. Met een schuin oog kijkt hij naar mij, of ik het wel goed hoor. Hij wordt ziek. Hij weet het zeker.
 

’s Morgens hangt de vlag er niet anders bij. Ik lees met een schuin oog de krant en hij eet zijn boterham met frisse tegenzin. Intussen brengt hij een snuivend geluid voort. Luid ademend neemt hij nog een hap. Het is een geluid dat je niet kunt negeren, en ik moet het wel vragen.

‘Waarom maak je steeds dat geluid?’

‘Wat voor geluid,’ vraagt hij met een onschuldig gezicht.

‘Dat snuiven.’

‘Ik kan niet anders,’ zegt hij zielig. ‘En ik voel me nog steeds niet lekker.’

Ik leg mijn hand op zijn voorhoofd. Geen koorts. Hardvochtig zeg ik:

‘Je gaat gewoon naar school, als het echt niet gaat kom je maar naar huis.’

Steunend wordt de rugzak op zijn rug gehesen. Langzaam loopt hij naar zijn fiets. Bij de poort kijkt hij nog even om.

Ik moet denken aan die keer dat ik zijn oudere broer ook naar school stuurde, ondanks allerlei vage klachten. Na een paar uur werd ik opgebeld door de directrice. Vermanend sprak zij mij toe. Ze wist dat ik in een ziekenhuis werkte en dat medewerkers in de gezondheidszorg over het algemeen wat harder waren dan de gemiddelde mens. Maar voor haar stond een jongetje dat rilde van de koorts. Hij was echt ziek. Zelden heb ik me zo schuldig gevoeld.
 

Om mijn gedachten te verzetten doe ik wat huishoudelijke klusjes. Na een paar uur gaat de telefoon.

‘Ja hoi, met mij. Ik voel me echt niet lekker hoor, ik kom naar huis.’

Berustend zeg ik dat ik hem dan zo wel zie verschijnen. Met mijn ogen op de poort gericht ga ik verder met waar ik mee bezig was. En ja hoor, daar komt hij aangefietst. In een traag tempo.
 

‘Die mevrouw van Frans zei dat ik er ziekjes uitzag, en dat ik maar beter naar huis kon gaan. Ik ga meteen door naar bed.’

‘Heel verstandig’, zeg ik.

Zijn rugzak gooit hij op de grond. Langzaam loopt hij de trap op. Als ik even later bij hem ga kijken zit hij rechtop in bed. Televisie aan en een flesje frisdrank ik in de hand. Mijn achterdocht is meteen gewekt.

‘Je was toch ziek? Ga nou slapen, dan ben je morgen weer beter.’

Hij kijkt me een beetje zielig aan.

‘Maar het is hier zo stil en ik had zo’n dorst.’

Ziet hij nu witjes of verbeeld ik het me maar.

Ik trek de gordijnen dicht en doe de televisie uit.

‘Nu ga je lekker liggen en probeer te slapen. Slaap je niet, dan rust je wel. Je zult eens zien hoe je daarvan opknapt’.
 

Datzelfde zei mijn moeder jaren geleden tegen mij, en ook ik geloofde er niets van.

Als ik even later beneden ben hoor ik hem boven schateren.

Zo ziek is hij toch ook weer niet. Stond er voor vandaag niet een proefwerk op het programma? Een uur later heeft er een wonderbaarlijke genezing plaatsgevonden. Hij komt naar beneden, maakt een paar kaastosti’s voor zichzelf en eet ze met smaak op. Morgen gaat hij wat mij betreft weer gewoon naar school.

Met dank aan die mevrouw van Frans!

Carla Mol is moeder van drie kinderen. Haar oudste dochter heet Hannah en is 28. Roeland is de oudste zoon, hij is 22 jaar oud.

De columns die zij op Mijn Puber schrijft, gaan over de jongste Seth van 15. 

Recent heeft is ze haar eigen bedrijf gestart als tekstschrijver, onder de naam 'Tekstfactor'.  Ze kan in principe over alles schrijven, maar haar specialiteit is het schrijven over en voor mensen met een beperking. Zij streeft ernaar om de teksten helder en toegankelijk te houden, zodat ze toegankelijk zijn voor een groot publiek.

Wil je contact opnemen met Carla:  06 -11315290

E-mail: info@tekstfactor.net