Maar voordat je iets 'los' kunt laten moet je er wel vertrouwen in hebben dat het daarna ook goed gaat. Je laat niet je kind van 7 alleen oversteken terwijl je weet dat hij 9 van de 10 keer met andere dingen bezig is dan het verkeer.

Zo ook met echtscheidingen. Je durft pas de situatie los te laten op het moment dat je het gevoel hebt: het zit wel goed, ik kan het met een gerust hart naast me neer leggen en verder gaan met mijn leven.

Toch is het erg lastig. Er zit een groot gat tussen WILLEN en KUNNEN. Want wat WIL je loslaten maar KUN je niet loslaten; heel vervelend wanneer de andere ouder de boel dwarsligt, de kinderen te laat ophaalt, dagen verschuift (net op het laatste moment), alimentatie te laat betaalt enz. Stuk voor stuk zaken waar je in eerste instantie niet veel invloed op lijkt te hebben. Zeker als je rekening wilt blijven houden met je kinderen en hen niet wilt laten merken dat dit je enorm frustreert!

Toch blijft er nog een groot braakliggend terrein waarin je veel meer bewegingsruimte hebt dan je misschien zou denken. De manier WAAROP je hierop reageert, bepaalt in grote mate hoe de zaak wordt opgelost en hoe jij de toon zet voor de vervolgcommunicatie. Alles slikken, je frustratie verbijten en er dan maar weer in mee gaan, leidt vaak naar een situatie waarin zaken van kwaad tot erger komen.

Let er dus eens op in hoeverre jij je EIGEN GRENS aangeeft als er weer een verzoek/situatie komt waarbij de tenen gaan krommen. Hoe reageer je erop, laat je duidelijk merken dat het voor jou niet uitkomt, is er mogelijkheid tot het zoeken naar alternatieven, zijn jullie GELIJKE gesprekspartners (i.p.v. de ene een stapje of twee hoger dan de ander)?

Een belangrijk onderdeel van de communicatietheorie is hierbij de IK-boodschap bijvoorbeeld: "IK vind het heel vervelend wanneer je te laat komt, ik heb afspraken gemaakt en kom daardoor in de problemen.

Ik wil je vragen om de volgende keer iets eerder te komen" Je valt daarbij de ander niet aan, je vertelt wat het voor JOU betekent en wat jij graag zou willen dat de ander doet. Dit wil niet zeggen dat de ander het gelijk gaat doen, maar je hebt hierbij wel je grens aangeven, je bent dicht bij jezelf gebleven en bent opgekomen voor wat jij belangrijk vindt. 

Kortom, probeer eens bewust te zijn van de manier waarop JIJ erop reageert, wat wil je en wat kun je of liever wat DURF je? Probeer de ik-boodschap en laat het daarna los....je kunt niet alles onder controle houden.

Bij PINCK kun je door middel van één-op-één gesprekken werken aan de dingen waar jullie mee worstelen.

www.pinck-development.nl

Alexandra van Hal