Ik word er doodmoe van. De hele dag is ze mij aan het uitdagen, ze is het nergens over eens. Ik zag al tegen de puberteit op maar ik ben alleen maar bevestigd erin dat het een moeilijke periode is. Ik ben blij als ze naar school is, dan kan ik weer even “opladen.”

Er zijn ouders die erg opzien tegen de puberteit van hun kind. Ze denken dat het een lastige periode wordt en ze vragen zich af hoe hun kind daar doorheen zal komen.

Als je kind de basisschool achter de rug heeft zal steeds meer duidelijk worden dat de behoefte aan zorg verandert. Als ouder krijg je een andere rol. Eerst was je de alleswetende volwassene en nam je veel verantwoordelijkheid over. In de puberteit wil je je kind steeds meer verantwoordelijkheid geven en je gaat vaker een gesprek met ze aan ook hun ideeën en meningen worden belangrijk.

Je puber moet steeds meer de verantwoordelijkheid gaan dragen van wat ze doe. Je puber is bezig zich van je los te komen en om haar als ouder los te laten moet je haar het vertrouwen geven. Ze loopt echt in zeven sloten tegelijk en hierdoor gaan ze langzaam beseffen wat verantwoord is. Ook al gaat dat met vallen en opstaan.

We bedoelen hiermee niet te zeggen dat je jouw dochter alles zelf laat bepalen wat zij wil en alles maar toe moet laten, maar je gaat wel meer onderhandelen met je dochter over de grenzen en regels. Dat houdt in dat je zelf duidelijk weet wat je wel of niet wilt en daar ook  eerlijke redenen voor geeft. Vervolgens moet er ook ruimte zijn om je puber de gelegenheid te geven om haar standpunt te verwoorden en verplaatsen in haar wereldje.



Door met een open met elkaar te communiceren, en vragen te stellen zonder vooroordeel  kom je achter haar gedachten. 
Wanneer je het absoluut onverantwoord vindt wat zij wil, houdt je dan vast aan je standpunt!

Ook al levert dat heftige kritiek op, of emotionele chantage.

Bijvoorbeeld: “Iedereen mag tot één uur blijven. Jij moet altijd alles verpesten. Ik ga nog liever niet. Ik mag ook nooit wat van jou”.

Als je toegeeft en de confrontatie uit de weg gaat en haar laat bepalen wat ze wil om ruzie te voorkomen, dan leren ze geen rekening te houden met jouw zorgen en zal dan ook weinig met andermans grenzen leren rekening te houden. En hoe ouder ze worden, hoe moeilijker het wordt.

Als je als ouder een standpunt  hebt en daar ook redenen voor hebt, ongeacht wat de reactie van jouw dochter is, dan ervaart ze dat als duidelijk en daardoor veilig. Veel pubers hebben uiteindelijk liever ouders die tegen een stootje kunnen dan ouders die geen standpunt in nemen.


Heb begrip voor haar boosheid , maar geef niet toe. Uiteindelijk leren ze hiermee om met teleurstellingen om te gaan.

Als onze  pubers eenmaal volwassen zijn, moeten zij hun eigen keuzes kunnen maken. Uiteindelijk moeten ze als volwassen mensen ook hiermee kunnen omgaan.

Het is wel belangrijk dat je je niet te strak vast houdt aan regels en dat je je dochter ruimte geeft voor eigen argumenten en keuzes, uitgezonderd voor die zaken die jij onverantwoord vindt.

Want als je rigide bent dan kweekt dat pubers met weinig zelfvertrouwen die altijd bang zullen zijn om fouten te maken. Ze worden onzeker en hebben angst voor kritiek en autoriteit.

Laat haar stap voor stap haar verantwoordelijk nemen. Als je merkt dat de verantwoordelijkheid nog te groot is, moet je niet bang zijn duidelijk grenzen te stellen.