Zet zich af tegen moeder, heeft ruzie met vriendinnen, voelt zich slachtoffer, en loopt weg als ze haar zin niet krijgt.
 

Geeft anderen altijd de schuld. Is ook op school opstandig, heeft last van snoepbuien.

En ze liegt:

Haar verklaring over haar liegen is dat ze zegt bang te zijn voor mijn reactie als de waarheid boven tafel komt. Ik denk eerder dat ik veel te mild ben en te gemakkelijk (want ik heb niet altijd zin in die puberbuien), dan dat ik mijn dochter straf.

Wel vind ik het HEEL belangrijk om te praten over wat er fout ging en hoe we kunnen voorkomen dat het niet meer fout gaat in de toekomst. Zij vindt dat preken. Ik denk dat ik heel redelijk ben.

Bijvoorbeeld in geval van geleend geld, moet zij het zelf terug betalen van haar zakgeld. Altijd is ze met haar vinger aan het wijzen wie er fout was, zelf gaat ze volgens haar zeggen vrij uit.

Natuurlijk ben ik heel vaak het "slachtoffer" van haar stelligheid, omdat dat lekker veilig is. Ik blijf toch wel van haar houden.

Hoe kan ik toch voorkomen dat ze zo liegt tegen mij, dat ze zo veel dingen stuk maakt, geld van mijn steelt, zo veel ruzie maakt en zo negatief is? Ik zou zo graag professionele hulp voor haar krijgen, maar ze wil niet praten, met niemand (ze vertrouwt niemand, zegt ze zelf - ja, ja, zoals de waard is...).

Geloof me als ik zeg dat ik zielsveel van mijn dochter houd en dat de soms schaarse leuke en gezellige momenten mij nog op de been houden, want anders zou ik gek worden.

Hoe kan ik dit het beste aanpakken om haar op de goede weg te krijgen van eerlijkheid en vertrouwen?

Alvast heel hartelijk dank voor de genomen moeite om dit te lezen. Ik hoop dat u mij op weg kunt helpen!

Ik heb uw schrijven gelezen en inderdaad een vervelende situatie, maar voor mij heel herkenbaar.

Ze liegt, ze schreeuwt, heeft last van snoepbuien, geeft anderen altijd de schuld, heeft geen vertrouwen enz.

Duidelijk is, dat er iets mis is.

De vraag is echter of dit pubergedrag is of dat er sprake is van een achterliggende oorzaak en daardoor misschien wel een stuk onvermogen.

Ondanks dat een ouder zijn kind af en toe het liefst achter het behang wilt plakken, is de liefde voor je kind onvoorwaardelijk en dat maakt het eens zo moeilijk.

Emotioneel

Als ouder ben je emotioneel betrokken bij je kind. Je bent enerzijds boos maar anderzijds doet het je pijn dat je kind zo met zichzelf worstelt.

Zoals ik uit uw schrijven lees, heeft zij nu de touwtjes in handen.

Uw puber helpen

U wilt uw puber helpen maar helaas heeft zij tal van redenen waarom zij geen hulp wilt en u accepteert dit.

Het wordt tijd dat de rollen worden omgedraaid.

U bent degene die naar uw dochter aangeeft dat er tal van redenen zijn om wel hulp te zoeken en u gaat deze ook zoeken.

Welzijn van een puber

Als ouder voel jij je en ben je verantwoordelijk voor het welzijn van je kind en uw puber zit duidelijk niet in haar lekker in haar vel en de leuke, fijne momenten worden steeds minder.

Het klinkt hard; maar of zij het eens is met u of niet, u bent als ouder de baas en zoals het nu gaat, kan het gewoon niet verder.

Eveneens zal het ook steeds moeilijker worden om de sfeer thuis goed te houden, hoe graag u dat ook wilt.

U heeft iemand nodig,die met u meedenkt en kijkt en niet emotioneel betrokken is bij de situatie.

Bij u dochter zal gekeken moeten worden naar het feit waarom zij de dingen op deze wijze doet en of er sprake is van onvermogen. 

Mijn advies is dus om hulp te zoeken, of u dochter dat nu leuk vindt of niet.

Nicolette Eggen

www.lekkerinjeveldankomjeerwel.nl

Kijk voor meer adviezen van deskundigen op www.mijnpuber.nl/5/probleemgedrag-ontwikkeling-pubers