Kleine kinderen hebben altijd een idyllisch plaatje van hoe de wereld eruit ziet. En dat is natuurlijk ook niet meer dan normaal, want kinderen in de leeftijd t/m 7 jaar leven nog in een droomwereld.

Het kleine kind voelt zich binnen deze wereld veilig en vertrouwt bij papa en mama en kan van daaruit de wereld gaan ontdekken.

Maar dan wordt deze veilige en vertrouwde omgeving wreed verstoord. Papa en mama vinden elkaar niet meer zo lief.

Scheiden als de kinderen nog klein zijn

Kortom papa en mama gaan scheiden. En dan sta je dan als klein kind. Het vertrouwde wereldje staat op zijn kop. Papa woont niet meer in huis en mama is verdrietig. En als het tegenzit dan wordt het nog een vechtscheiding. Papa en mama zijn met zichzelf bezig en er is geen aandacht meer voor het kleine kind. De fundering van veiligheid en vertrouwen is onder de voetjes van het kleine kind weggeslagen.

Deze ingrijpende ervaring heeft een enorme invloed op het verdere leven van het kleine kind.

Kinderen zijn flexibel en gaan onbewust voor hun verdrietige moeder zorgen “mama, eet je wel?” zei mijn zoon van vijf jaar destijds. Ook kan een kind onbewust de vaderrol op zich nemen. Zo ontstaat er weer een soort veilige en vertrouwde omgeving. De rollen in dit spel zijn alleen omgedraaid. De verantwoordelijkheid ligt nu bij het kind. Er heerst een soort schijnveiligheid.

Het kleine kind groeit op en dan komt de pubertijd de hoek om kijken.

Scheiden als de kinderen in de pubertijd zijn

In de pubertijd staat de wereld op zijn kop. Je bent geen kind meer dus je kan niet meer kinderachtig reageren, maar de verantwoordelijkheid van een volwassene kan je ook nog niet aan. Daar komt nog bij dat de basisveiligheid van je gezin toch niet zo veilig was. Ieder lid van het gezin deed zijn best, maar als kind bleef je onbewust op zoek naar die basisveiligheid. Kortom de puber snapt er niets van. De reactie hierop is dat de puber zichzelf afkeurt.

Het interesseert de puber allemaal niets meer en wil alleen maar genieten van het leven.

In werkelijkheid is het nog dat kleine kind dat boos en verdrietig is, maar dit niet meer mag tonen.

Deze  desinteresse van de puber kan zich gaan uiten in leerproblemen, brutaliteit, agressief reageren, gevoelloos zijn en/of genotsmiddelen gebruiken.

Vaak krijgt de puber de schuld, maar in werkelijkheid ligt hier iets anders aan ten grondslag.

De scheiding van zijn ouders heeft een enorme impact op het kind, maar in plaats van zijn boosheid en verdriet te tonen, nam het de verantwoordelijkheid op die kleine schoudertjes.

De emoties werden als blokkade in het lichaam opgeslagen.

In de puberteit komen alle onverwerkte emoties in volle hevigheid weer naar boven met alle gevolgen van dien. Daarnaast ervaart de puber nog een soort van onveiligheid om het leven aan te gaan.

Wat betekent dit?

Dit betekent dat ouderlijke zorg die we in de eerste zeven levensjaren ervaren als kind van grote invloed is op de persoonlijkheid.

Dit betekent dat onze eerste zeven levensjaren een cruciaal rol spelen in de vorming van wie we zijn als volwassene zowel fysiek als psychologisch.

Als gezins- en kindercoach houd ik de ouder een spiegel voor in de rol als opvoeder.

Het is belangrijk om in de opvoeding van je kinderen de moed te hebben om naar jezelf te kijken. Naar jouw beperkte overtuigingen en patronen die je weer van jouw ouders hebt meegekregen en helemaal niet voor jou van toepassing zijn.

Als je dit inzicht hebt verkregen, kun je ook je eigen kind als individu zien met zijn/haar eigen normen en waarden zonder je eigen visie erop los te laten.

Tanja Donker

Gezins- en kindercoach

www.tdcoaching.nl